Þórbergur hefur stórkostlegt ímyndunarafl. Í einni sögunni segir hann að hann hafi haldið að hann væri óléttur. Það var geðveikt fyndin saga! Hann var svo sannfærður um það að hann skipulagði meira að segja að bera barnið út! Svo ég haldi nú áfram að tala um mig, þá lenti ég í þessu líka, ég veit ekki hvort þetta er algengur misskilningur, eða hvort ég og Þórbergur séum skildari andlega en ég hélt<:) Ég var sex ára, í skólabílnum á leiðinni heim til mín eftir slítandi dag í skólanum og heyrði útundan mér samræður eldri nemenda sem voru að tala um ólétta konu. Ég greip á lofti e-ð um kúlu, að hún væri með óléttukúlu. Svo illa vildi til að ég var nýbúin að uppgötva undarlegt kýli á litlafingi hægri handar, sem ég átti alveg eftir að bera undir mömmu til að fá að vita hvað þarna væri á ferðinni. En þegar ég heyrði talað um kúlu í sambandi við óléttu beit ég það í mig að ég væri ólétt og þorði ekki að nefna þetta við nokkurn mann. Ég man ekki hvernig þetta endaði samt….ætli ég hafi ekki komist að því e-nveginn að ólétta þyrfti ákveðinn prósess til að verða að veruleika, manekkimanekkimanekki man ekki alveg…
posted by Vilborg at 1:12 PM

Bréf til Láru ER góð bók!!! Jahá! Þetta hérna er nefninlega svolítið merkilegt: “Sambandið milli líkama og sálar er svo leikandi liðugt, ef svo mætti að orði kveða, að hver minsta hugsun, jafnvel hver smæstu hugsana-blæbrigði endurspeglast í taugakerfinu eins og vindur á vatnsfleti. ….Af ómerkilegri hygmynd eða atviki get ég jafnvel fengið óþolandi magaverk. Og ómerkilegar hugmyndir eða atvik geta einnig rekið burt úr mér líkamlega kvilla”. Bls. 108.
Svona líður mér stundum! Og þá, samkvæmt kenningunni minni um góðar bækur; að góð bók verði að hafa það til að bera að maður geti fundið sig í henni, þ.e. stoppað við og hugsað, jahá! Svona hefur mér liðið! Bara aldrei dottið í hug að orða það svona!” –getum við sagt að Bréf til Láru, sé góð bók!
posted by Vilborg at 2:39 PM